| Pozycja | Punkty za metr |
|---|---|
| K 80-99 m | 2 |
| K 100-134 m | 1,8 |
| K 135-164 m | 1,6 |
Wartość metra zależy od punktu K
Regulamin skoków narciarskich FIS określa przelicznik odległości na podstawie punktu K skoczni. Nie jest to jedna wartość stosowana bez zmian na wszystkich obiektach. Tabela przypisuje różne przeliczniki kolejnym zakresom punktu konstrukcyjnego. Dlatego samej liczby metrów nie można zamienić na punkty bez informacji o skoczni. Przy odczycie protokołu trzeba znać zarówno zmierzoną odległość skoku, jak i parametr obiektu, według którego oblicza się jej punktową wartość.
W tabeli FIS zakres punktu K od 80 do 99 m odpowiada wartości 2,0 punktu za metr. Dla zakresu od 100 do 134 m jest to 1,8 punktu za metr, a dla zakresu od 135 do 164 m - 1,6 punktu za metr. Są to stawki za różnicę pomiędzy długością skoku a punktem K. Nie określają liczby punktów otrzymywanych za cały skok ani nie zastępują osobnej oceny stylu. Każda wartość odnosi się do przypisanego jej zakresu obiektów.
Podstawowy rachunek odległości opisany w regulaminie zaczyna się od 60 punktów za osiągnięcie punktu K. Dla skoku krótszego oblicza się różnicę odległości, mnoży ją przez właściwą wartość metra i odejmuje od tej podstawy. Dla skoku dłuższego odpowiednią wartość dodaje się do podstawy. Znaczenie ma więc kierunek różnicy. Identyczna liczba metrów poniżej i powyżej punktu K powoduje zmianę rachunku o przeciwnym znaku, zgodnie z tym samym przelicznikiem obiektu.
Mierzy się miejsce lądowania zawodnika
Odległość jest mierzona od krawędzi progu do miejsca kontaktu zawodnika ze stokiem zeskoku. Regulamin wiąże zakończenie lądowania z pełnym kontaktem obu stóp z podłożem. Jeżeli stopy są rozstawione, miarodajny jest punkt pomiędzy nimi. Nie jest to po prostu położenie czubków nart. Definicja wskazuje konkretny moment i sposób określenia miejsca lądowania, dzięki czemu pomiar nie zależy wyłącznie od potocznego wrażenia, jak daleko zawodnik doleciał.
FIS opisuje również nietypowe lądowanie na jednej nodze. Jeżeli druga stopa pozostaje w powietrzu zauważalnie dłużej, niż wynikałoby to ze zwykłego lądowania, za punkt pomiaru przyjmuje się miejsce pełnego kontaktu pierwszej stopy. Przy upadku, gdy lądowanie nie następuje przez postawienie nart na śniegu, odległość wyznacza pierwszy kontakt dowolnej części ciała ze stokiem. Te zasady dotyczą samego ustalenia odległości. Ocena błędów technicznych w lądowaniu pozostaje odrębną częścią noty za styl.
Pomiar przez sędziów odległościowych odbywa się z dokładnością do 0,5 m. Regulamin dopuszcza także techniczne urządzenia pomiarowe o takiej dokładności. Pomiar wykonywany przez osoby obserwujące skok ma pozostawać rozwiązaniem zapasowym na wypadek awarii urządzeń. Oznaczenia odległości umieszcza się po obu stronach zeskoku, aby ograniczyć błędy związane z perspektywą obserwacji. Zapis odległości w protokole wynika więc z określonej procedury pomiarowej, a nie tylko z szacunku dokonanego na podstawie obrazu transmisji.
Do wyniku wchodzą trzy noty za styl
Oceny stylu wystawia pięciu sędziów. Najwyższa i najniższa nota są odrzucane, a trzy pozostałe zostają zsumowane. Dopiero ta suma jest dorobkiem za styl danego skoku. Nie należy więc sumować wszystkich widocznych ocen ani traktować ich średniej jako wartości wpisywanej do wyniku. Oficjalna procedura określa zarówno wybór not, jak i sposób ich połączenia. Skrajne oceny pozostają częścią zapisu sędziowskiego, ale nie są doliczane do punktów zawodnika.
W ocenie lotu regulamin wymienia między innymi sprawne przejście do optymalnej pozycji, stabilność oraz symetryczne ułożenie nart i ciała. Ocena tej fazy nie sprowadza się do samej długości skoku. Maksymalne potrącenie za całą grupę błędów w locie wynosi 5,0 punktu. To ograniczenie dotyczące określonej grupy błędów w nocie sędziego, a nie kara automatycznie odejmowana każdemu zawodnikowi. Zastosowanie potrąceń wymaga oceny tego, co rzeczywiście wydarzyło się podczas skoku.
Lądowanie ma osobny zestaw kryteriów. FIS opisuje płynne przejście z pozycji lotnej, pracę nóg amortyzującą kontakt oraz uzyskanie stabilnego telemarku. Maksymalne potrącenie za tę grupę błędów również wynosi 5,0 punktu. Brak telemarku, rozumiany jako pozostawienie stóp równolegle pod koniec fazy lądowania, ma wskazane minimalne potrącenie 3,0 punktu jako pojedynczy błąd. Regulamin rozróżnia więc limit całej grupy oraz konkretną sankcję za określony rodzaj nieprawidłowości.
Ocena trwa także po lądowaniu
Po kontakcie z podłożem zawodnik powinien utrzymać stabilną pozycję i bezpiecznie przejechać przez strefę przejściową za linię upadku. Ta faza również jest oceniana. Regulamin opisuje krótki okres utrzymania telemarku po lądowaniu, a następnie przejście do wyższej, stabilnej sylwetki. Dopuszcza później równoległe prowadzenie nart albo ustawienie płużne. Samo postawienie nart na zeskoku nie kończy więc wszystkich elementów uwzględnianych przez sędziego przy wystawianiu noty.
Maksymalne potrącenie za grupę błędów odjazdu wynosi 7,0 punktu. FIS wskazuje taki wymiar potrącenia za upadek przed przekroczeniem linii upadku albo na tej linii. Inne opisane nieprawidłowości mają osobne zakresy potrąceń. Rozróżnienie faz lotu, lądowania i odjazdu jest zatem częścią samej konstrukcji oceny. Przy próbie wyjaśnienia noty nie wystarcza informacja o tym, czy zawodnik uzyskał oczekiwaną odległość albo czy przez chwilę pokazał telemark.
Kompensacja wiatru i belki jest częścią wyniku całkowitego
Jeżeli w zawodach działa system kompensacji za wiatr i belkę, współczynniki te są uwzględniane w całkowitym wyniku. Jury może wówczas zmieniać długość rozbiegu również w trakcie serii, kierując się bezpieczeństwem i zasadą uczciwej rywalizacji. Regulamin przewiduje też możliwość obniżenia rozbiegu na wniosek trenera dla jego zawodnika. W takim przypadku kompensacja belki jest naliczana tylko po osiągnięciu co najmniej 95 procent odległości HS. Same noty za styl i odległość nie wyczerpują więc pełnego rachunku takiego konkursu.
Równe sumy dają wspólne miejsce
Regulamin opisuje łączny wynik zawodnika jako sumę wyników z konkursowych serii. Wygrywa skoczek z najwyższą sumą punktów. Gdy zawodnicy uzyskują identyczny dorobek, przyznaje im się to samo miejsce, a kolejne pozycje są odpowiednio przesuwane. Nie rozstrzyga wtedy automatycznie dłuższy z pojedynczych skoków. W tej procedurze to końcowa suma punktów jest podstawą określenia zwycięzcy i równości miejsc, zgodnie z przyjętym sposobem naliczania wyniku.
Po konkursie najpierw publikowane jest zestawienie nieoficjalne. Odpowiedzialne osoby porównują je z oryginalnymi zapisami, a następnie lista trafia do zatwierdzenia przez jury. W regulaminie wskazano także okres przeznaczony na protesty przed uznaniem wyników za oficjalne. Informacja o statusie dokumentu ma więc znaczenie. Wyświetlenie tabeli bezpośrednio po zakończeniu rywalizacji nie jest samo w sobie równoznaczne z zakończeniem całej procedury sprawdzania i zatwierdzania klasyfikacji.
Oficjalna lista wyników zawiera informacje o zawodach i skoczni, w tym punkt K oraz Hill Size. Dla zawodnika podawane są osobne dane dotyczące kolejnych serii, obejmujące odległość, prędkość na rozbiegu oraz elementy punktowe. Taki dokument pozwala odróżnić pomiar od jego przeliczenia i od oceny stylu. Przedstawione tutaj zasady pochodzą z dokumentu ICR udostępnionego przez FIS; nie są opisem całej specyfiki każdego formatu konkursu ani zastępstwem właściwych regulaminów zawodów.
Źródła
- https://assets.fis-ski.com/f/252177/x/c67426c343/icr-ski-jumping-2024_e_clean.pdf#page=68 - odczyt 2026-10-18
- https://www.fis-ski.com/ski-jumping/documents - odczyt 2026-10-18
- https://assets.fis-ski.com/f/252177/x/c67426c343/icr-ski-jumping-2024_e_clean.pdf#page=65 - odczyt 2026-10-18